روزهای آغازین ماه مبارک رمضان است و چند روزی است که به مهمانی کریمانه خدا وارد شدهایم. سخن قدیمیها درست است که گفتهاند خدا کریم است. حال اگر این خدای کریم بخواهد کریمانه مهمان کند وه که چه میشود! مهمانی خدای کریم با مهمانی بندگان بخیل فرق میکند. رسم بزرگان کجا و عادت بندگان کجا! در مهمانی خدا به جای غذا و آب، نور میخورند و سرور مینوشند. بیسرزنش، گناه و خطا میپوشند و طهارت میبخشند و آبرو میدهند. آرامش و عافیت میجویند و عشقبازی میکنند. ذکر میگویند و مست حقیقت میشوند و سرخوش از حیات طیبهاند. آنقدر خوش که سحر بیدارند و آنقدر مست که با جوع و عطش میسازند. این قلندرصفتانند که از صبح ازل تا به ابد، باعث رونق میخانه و نورانیت محرابند. مهمانی کریمانه یعنی همه دعوتند و کسی از قلم نمیافتد. هر کس که بخواهد و آن کس که گوشی برای شنیدن و قلبی برای عاشقی برای خود گذاشته و عقلی در سر دارد، میآید. مهمانی کریمانه یعنی هرچه در خانه است بر خوانِ گسترده نهاده شده است. یعنی در آنجا نه به ظاهر مهمان مینگرند و نه لقمه میشمارند. در مهمانی کریمانه هر کس، هر کسی که میشناسد را میتواند با خود بیاورد، خانواده که جای خود دارد. میتوانی آذوقه و اندوخته یک سال را از این سفره برداری و هر کس، پیشتر و بیشتر از دیگران از این سفره بهره برگیرد به جای روی تُرُش، پیش صاحب سفره عزیزتر است و هر کس بر رونق و شلوغی این سفره بیفزاید، مقربتر و گرامیتر است. این بزم بینظیر و سالانه، شبانهروزی است و هر موقع که بیایی، صاحب خانه به انتظار تو و کنار تو و مشتاق کلام توست. خدا را بر این بزم بینظیر شُکر. بیدلیل نیست که به خاطر خدای کریم و مهمانی کریمانهاش، خودِ ماه رمضان را کریم و ماه را ما
برچسب:
نویسنده: نگار باقریان
تاريخ: جمعه
17 فروردين
1403 ساعت: 12:55